Prongelijk

Voordat ik met partijen aan tafel ga, voer ik eerst, separaat, een verkennend gesprek. Om te horen wat er aan de hand is, hoe zij er in staan, wat zij via mediation zouden willen bereiken, of er grenzen zijn en waar die liggen, praktisch, inhoudelijk, financieel en gevoelsmatig. Kortom, wat de temperatuur is op dat moment en of het überhaupt zin heeft om een gesprek aan te gaan. En zo dat is, of er speelruimte is en wat de marges zijn.

 

Ook vraag ik partijen om hun visie op de voorliggende kwestie aan een half A4-tje toe te vertrouwen, in weinig woorden en vanuit hun eigen beleving. In een van die schrijfsels stond het woord ‘prongelijk’. Verschillende betekenissen waren mogelijk: per ongeluk, vóór het ongeluk, ongelijk, proactief en gelijk. Soms kun je de betekenis uit de context halen. Maar wat bedoelde de partij nou echt?

 

Hoe werkt dat aan tafel, in een gesprek? Als mensen een vergissing maken, zich verspreken, iets anders bedoelen dan dat ze zeggen? Dan is het cruciaal om dit op te merken en vast te stellen. Zodat het duidelijk is, over en weer, partijen elkaar begrijpen. En, niet onbelangrijk, om een onaangename of ongewenste consequentie van een verspreking of vergissing te kunnen tackelen. Die rol is voor mij als mediator weggelegd. Ik neem waar, merk op, stel de vraag en maak de vertaalslag, passend in de context. Over en weer. Voor alle duidelijkheid. Voor alle partijen. 

 

Deze blog is eveneens als column verschenen in de Nijmegen Business, jaargang 31, nummer 2, april 2015