Kleuren

Kleuren, wie kan het niet? Buiten de lijntjes of mee gekleurd, als een kameleon met de opdrachtgever of de klant. Of met een hoed van De Bono op je hoofd. Die laatste heeft overigens ook wit en zwart in zijn palet.

 

Mee gekleurd zijn is een verwijt dat mij als mediator nogal eens in de schoot wordt geworpen. Uitgaande van het denkbeeld ‘Wie betaalt, bepaalt’ kan ik me daarin vinden. Terecht vind ik het niet. Immers, wie betaalt heeft een belang om een gang naar de rechter af te wenden en daarmee kostbare tijd, negatieve energie, extra kosten en reputatieschade te besparen. Het voldoen van de rekening als een gebaar om erger te voorkomen, om uit de impasse te geraken en om aan te geven dat je de ontstane situatie spuugzat bent.

 

De Bono, u kent hem niet? Edward de Bono is de bedenker van de gelijknamige methode om problemen op te lossen door een andere denkweg te bewandelen. Als mediator heb ik baat bij deze methode. Het geeft mij, heel eenvoudig, een handvat voor de verschillende perspectieven om een conflict te benaderen. Met wit ga ik op zoek naar informatie, feiten en cijfers, met rood naar persoonlijke meningen en gevoelens over de kwestie en blauw geeft mij zicht over het geheel. Positief is geel. Cruciaal is groen: creatief denken en ruimte scheppen voor ideeën, alternatieven en oplossingen.

 

Kleuren als een onorthodoxe manier om structuur aan te brengen, houvast te geven en vastgeroeste patronen te doorbreken. Een conflict in fullcolour.

 

Deze blog is eveneens als column verschenen in de Nijmegen Business jaargang 31, nummer 4, juli 2015.