Proefles

De laatste tijd had ik weinig energie en inspiratie. Ik had er eigenlijk de puf niet voor om dingen aan te pakken, op te pakken, af te handelen of op te starten. Voorjaarsmoeheid maar dan in het najaar. Ik wilde graag weten wat er aan de hand was en wat ik er aan zou kunnen doen of niet doen, laten, loslaten. Meestal zoek ik dan op internet en praat er over met een vriendin. Totdat ik het begrijp en er de vinger op kan leggen. Als ik er dan nog niet uitkom of als het te lang duurt, ga ik te rade bij een professional, zoals de huisarts of een fysiotherapeut.

 

Afgelopen week heb ik het anders gedaan. Ik ben naar een proefles Kundalini yoga geweest. Ik had daar nog nooit van gehoord. Zondagochtend om half tien, in een zaaltje in een dorp in de buurt. Op dat tijdstip is het nog stil in het appartementencomplex waar ik woon. Ook in de straten onderweg zijn de mensen nog niet wakker en zichtbaar of hoorbaar in leven. Als eerste kom ik aan. Ik maak kennis met de docente. De matten liggen al klaar en het is er aangenaam warm. Ik zoek een plekje en installeer mijzelf en mijn gemoed.

 

Anderhalf uur oefeningen doen, ook voor je ademhaling en tussendoor een mantra zingen. Mijn buikspieren laten me weten dat ze gebruikt worden en spannen zich in. Het is een positief gevoel dat over blijft. Energie die weer gaat stromen, een vuurtje dat weer oplaait, een vlammetje van binnen dat mij van warmte wil voorzien en van inspiratie. Weer de verbinding met je binnenste. En dat had ik nou net nodig. 

 

Deze blog is ook als column verschenen in ´t Blaadje Kinrooi van 14 november 2015