Schrijverij

Het is even geleden dat ik een stukje schreef voor ’t Blaadje Kinrooi. De komst van Gabie van Oorschot als nieuwe columniste gaf mij even tijd en ruimte. Voor bezinning. Ga ik door als columniste? Voor ’t Blaadje Kinrooi? Voor een zakenblad in Nijmegen?

 

Het moet gezegd dat ik het schrijven als fijn ervaar. Je staat stil bij een onderwerp, een dagelijks ding of iets wat je bezighoudt. Je denkt er over na. Soms ook niet. Dan vallen de woorden en de zinnen als vanzelf op papier. Dan schud je je gedachten zo uit je mouw.

 

Maar er zijn dagen bij dat ik er echt voor moet gaan zitten. Om iets op papier te krijgen. Het liefst wil ik er met een uurtje klaar mee zijn. Want ja, ik heb nog meer te doen. Ik ga dan vaak even wandelen. Inspiratie opdoen. Zoals vandaag. De winter aanraken. De zon op mijn gezicht voelen. De stad door. Maar de winkels zijn leeg en de mensen gehaast. Ik ga op zoek naar warme woorden. Naar warmte in de woorden.

 

Ik word begroet door één van de redactieleden. Ik heb mij aangemeld als vrijwillig secretaris van het bestuur van De Zeeheld. Vanavond hebben we de overdracht van de dingen die gedaan en geregeld moeten worden: de planning en de lijsten, het contact met de bezorgers en de redactievergaderingen. Er voor te zorgen dat alles achter de schermen op rolletjes loopt.

 

In die zin is een wijkblad een onderneming op zich. Niet groot maar van grote betekenis. Een bindmiddel van nieuws, activiteiten en wetenswaardigheden over de wijk waar ik woon, Bottendaal.

 

Deze blog is ook als column verschenen in 't Blaadje Kinrooi van 23 januari 2016